Σαν ένα φως απαλό και διάφανο
που σιγά σιγά σβήνεται…
τηρώντας ως το θάνατο αυτή του τη συνήθεια...

Χλωμή όχι, αλλά κι απ' το χιόνι λευκότερη,
αυτό που σε λοφάκι, χωρίς ανέμους πέφτει,
να ξαποσταίνει φαινότανε σαν μια κόρη κατάκοπη.

Σχεδόν ένας ύπνος γλυκός,                                                          μέσα στα ωραία της μάτια  αναπαυ'οταν,                               κι η ψυχή φευγάτη απ' εκείνη πια...
ήταν αυτό που οι ανόητοι "νεκρή" ονομάζουν...

Στο πανώριο της πάνω το πρόσωπο                                         ο Θάνατος ωραίος φαινόταν.
                                                                                                                                                                Πετράρχης ,     1348 μ.Χ